اقتصاد ایران

گاهی برای پرش های بزرگ لازم است چند قدمی به عقب برگردیم!

یک کارشناس اقتصادی با بیان این که اقتصاد را نباید چشم انتظار اخم و لبخندهای غرب گذاشت گفت: بخش عمده ای از مشکلات اقتصادی ساختاری و نهادی است. مثلا.. در شرایطی که اکثر کارخانجات و کارگاههای تولیدی و بخش کشاورزی و دام و طیور در ایران بعلت واردات وسایل و تولیدات مصرفی به ورشکستگی یا تعطیلی افتاده اند.!! باید اول اینها را کمک کرد و سر پا کرد و سیاست مسخره صادرات مواد خام به خارج را کنار گذاشت. و با وارد کردن لوازم و کارخانجات تولیدی مواد خام را به محصول تبدیل و با ارزش افزوده بالا به خارج صادر و یا حداقل نیاز داخل را خود تامین کرد.و تولید کار کرد. اینکه نفت و گاز و سنگ و خاک و مواد معدنی خام بفروشیم و لوازم آرایش و سواری و لباس و محصولات مصرفی خارجی وارد کنیم بد ترین سیاست است که تا کنون اجرا شده است.یک کلام خام فروشی باید تعطیل شود..واردات محصولات یک بار مصرف چین تمام کارگاهها را تعطیل کرده.دولت برای کثری بودجه نباید از بانک مرکزی قرض بگیرد یا پول چاپ کند..بلکه با فروش اوراق قرضه پولها را به سمت بورس و احیای کارخانجات و تولید سوق دهد. و فعلا پروژه های عمرانی را تعطیل کند. و یارانه ها را قطع و به بخش تولید کمک کند و نیازمندان تحت پوشش کمیته زکات قرار گیرند. و ربا بانکی را به زیر 5 درصد برساند. و از مردم عاجزانه بخواهد که برای پیشرفت مملکت پولهایشان را در بورس و کارگاههای تولیدی سرمایه گذاری کنند. بجای اینکه منتظر این باشند که حالا طلا یا زمین یا مسکن .بالا میرود .پولمان را به آن سمت ببریم.!!! آخر طلا و دلار و زمین و مسکن خریدن و نگه داشتن که نشد کار. و چیزی تولید نمی کند.!!! بلکه همه باید به تولید و تبدیل کالا به ارزش افزوده فکر کنیم تا از این بن بست اقتصادی خارج شویم. وظیفه حکومت هم ایجاد امنیت و ثبات در اقتصاد و سیاست خارجی و تعامل با جهان و دخالت نکردن در امور دیگرکشورهاست .تا پس از امنیت در سیاست و اقتصاد سرمایه گذار خارجی و داخلی جرات کنند و وارد عمل شوند.می دانید اگر همین سرمایه های مردم که بصورت طلا و دلار و پول است درست به سمت تولید هدایت شود .مانند سیلی عظیم اقتصاد کشور را به حرکت در می آورد.!! یک مقدار همدلی و اعتماد و همفکری و همراهی با مردم نیاز دارد . پس لازم است نظر مردم جلب شود.به مردم آزادی . امنیت و حق مشارکت در سرنوشت کشور خود را داد. به همه عقاید احترام گذاشت. و دولت از انحصار و اجبار در همه زمینه ها دست بردارد و به مردمش اعتماد کند.و از همه گروهها و ادیان را در یک حکومت شورائی دعوت به همکاری کند. آنوقت نتیجه یک همکاری ملی را می توان دید.

/ 0 نظر / 6 بازدید